Pierwsze wzmianki o soczewicy znajdujemy w Biblii. Jest to roślina niemal historyczna: towarzyszyła ludzkości niemal od zarania dziejów, była spożywana już w starożytnej Mezopotamii, Grecji, Rzymie i Egipcie. Już wtedy jednak pojawiły się pierwsze zróżnicowania w ilości i "jakości" chętnych do spożywania soczewicy - dla Hebrajczyków stanowiła niemal podstawę jadłospisu, ale zamożniejsi Egipcjanie lub Rzymianie kręcili na nią nosem, stąd w krajach tych soczewicę jadała wyłącznie biedota. Z tego też powodu zyskała interesującą nazwę "mięsa dla ubogich". Są dowody, że była uprawiana i spożywana również w Polsce. Obecnie roślina ta przeżywa swój renesans, choć nie wszystkie kraje mogą się cieszyć jej zbiorami - podobnie jak soja, soczewica jest dość wymagająca, stąd najchętniej rośnie w Azji (Indie, Chiny), w Europie (kraje nad Morzem Śródziemnym), w Afryce i w obu Amerykach. Do Polski jest sprowadzana z cieplejszych krajów i naprawdę warto bliżej się z nią zaznajomić. Zawiera duże ilości białka, witamin, potasu, wapnia i magnezu, a mało tłuszczu. Jej charakterystyczny smak i zapach może sprawić, że nie wszyscy ją polubią, jednak jest sposób, by obie te właściwości nieco zneutralizować - łącząc soczewicę z różnymi dodatkami. To roślina użyteczna również w medycynie, działa przeciwnowotworowo, reguluje poziom cholesterolu, pomaga dbać o dobrą kondycję serca.